Masks Songtekst
Iowa is probably best known as "the middle of nowhere." Most non-residents consider the corn-and-pig-state a geographical black hole. Since rock'n'roll's dawning in the early '50's, Iowa has had no singular voice to put on the musical map. Naming a significant musical identity from the state is inarguably a fruitless task; it simply can't be done. However, nine freaks from Des Moines--draped in industrial coveralls, surrealistic self-made masks, and an attack that combines violently regurgitated "L.A. neo-metal," death metal, hip-hop, and downtuned screeching horror--are about to leap upon the unsuspecting world like a musical of Clockwork Orange. Have you ever thought about what a messed-up hardcore metal band from "the middle of nowhere" would sound like? "Ultra-violence" only begins to describe it...
Meet 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, and 8. (In human terms that's DJ Sid Wilson, drummer Joey Jordison, bassist Paul Gray, percussionist Chris Fehn, guitarist James Root, sampler Craig Jones, percussionist Shawn Crahan, guitarist Mick Thomson, and vocalist Corey Taylor, respectively.) Each comes equipped with not only a frightening visual persona and number assignment, but a talent on his particular instrument that combines and collides to form the nine-headed savior/destructor of modern heavy music dubbed Slipknot. Now, with the tools and talents (not to mention complex-yet-infectiously-catchy songs) that this band holds in its grasp, the world has no choice: Slipknot has arrived, and you must now decide how to deal with it.
Formed during the latter half of 1995, the band went through necessary line-up changes to arrive at what they now describe as "a family unit." All native Iowans, their rather unassuming, un-happening locale gave the members plenty of space and time to perfect their unusual take on heaviosity. The band recorded and distributed the self-released debut Mate. Feed. Kill. Repeat. In 1996, and the ball hasn't stopped rolling since. Attracting the attention of a number of labels, Slipknot finally signed to Roadrunner through noted producer Ross Robinson's I AM RECORDS imprint in 1997 and entered Indigo Ranch Studios in L.A. with Robinson to record Slipknot. From the pummelling Sic and the unforgiving bludgeon of Surfacing to the sublime melodies within Wait And Bleed and the hypnotising rhythmic drive of Prosthetics, Slipknot's vast array of influences comes seamlessly wrapped up in a 13-song love/hate letter to the outside world. The touring that will follow is promised to be "unlike anything else that's going on out there. Seeing is believing." So says Shawn Crahan. And it's a gross understatement of what actually transpires when it all comes together on stage.
Until you hear the sound they create, having nine members in the band might seem ludicrous. Shawn claims it couldn't work any other way: "We've maintained an excellent practice schedule for the last three years. Everybody's on time, everybody's always there, and we always practice as a unit. Our music is so reliant on each other that if one guy, even the DJ, is gone, it just wouldn't be our songs without him. Without one person, something is really, really missing. Everybody has to be present. Even the littlest things make the songs magical."
Just as striking visually as they are musically, Slipknot stresses that the visuals do not take precedence over the music. "We never put on the shit we wear to try and get people into us," says Joey Jordison. "We did it because, after being degraded constantly for trying to play music or do something in Des Moines, it just came to be like we were an anonymous entity. No one gave a fuck, no one cared, so we were never about our names or our faces; we're just about music. So we just put it on and it started gettin' people, and it just started to turn into this big thing. The music's the most important, though. The coveralls and masks happened, and for some reason it worked, therefore we had to kind of continue with it. We got stuck with it."
Now that they're stuck with it, they hardly feel like themselves without it. Shawn feels that "...the masks are extensions of our personalities. Everybody's got sort of a tweaked, demented way about themselves, and we just alter the masks over time. It feels really, really good when we wear our masks for an hour, and then afterwards we take it off, and the first thing we do is go, 'God, what a relief!', but we always seem to put 'em back on after a show and walk around the place." And the visual presentation will change over time, just as the music certainly will. "I think things will always be changing with Slipknot. Everybody grows older every year, and with that you change, and that's somethin' Slipknot is always going to do."
As for the number assignments they wear on their coverall sleeves, they're lucky numbers, significant and vitally important to each member. When choosing them, "Everybody fell into a number," says Shawn. "There was not one person in the band arguing over a number. It was really weird."
Thanks to a hefty Ross Robinson production job on Slipknot, Slipknot's vision, part one, has been successfully realised. Shawn feels that Robinson was as highly motivated to work on the record as the band were to work with him. "We're a highly, highly aggressive band, and very seldom do we meet people who are in the realm of our aggressiveness when we play as a unit, and Ross took us into the recording room and was throwing punches at us. He was into it. Ross got up every day and went and worked out so he could be in shape to do our album."
When label reps and Robinson himself came to Des Moines to check out Slipknot at their best (on stage), the members were left with little to do for after-show entertainment than go to local strip clubs. After hosting guest after guest, the band were completely burnt out. Now, nobody in Slipknot ever wants to step inside a strip club again (it's Des Moines's leading form of entertainment, incidentally). Shawn grunts in disgust: "Fuck the strip bars. Fuck taking anybody to strip joints. We got shit to do."
The "shit" is wrapped up in a pretty little package called Slipknot. It's the discordant sound of the middle of nowhere, a terrain where Slipknot is jester and king...
Thanks to CornLord for submitting the biography.
NB: De volgende vertaling voor studie-en referentie-
Maskers Songtekst
Iowa is waarschijnlijk het best bekend als "de middle of nowhere." De meeste niet-ingezetenen overwegen de maïs-en-varken-staat een geografische zwart gat. Sinds rock''n''roll is aanbreken in de vroege '' 50''s, Iowa heeft geen enkelvoud stem op de muzikale kaart te zetten. Naamgeving van een belangrijke muzikale identiteit van de staat is inarguably een vruchteloze taak; het niet kan gewoon worden gedaan. Echter, negen freaks uit Des Moines--gedrapeerd in industriële overall, surrealistische zelfgemaakte maskers, en een aanval die heftig regurgitated "L.A. neo-metal" combineert, deathmetal, hip-hop, en omlaag gierende horror--zijn ongeveer te springen op de nietsvermoedende wereld zoals een musical van Clockwork Orange. Hebt u ooit gedacht over wat een messed-up hardcore metalband uit "de middle of nowhere" zou klinken? "Ultra-violence" begint alleen om het te beschrijven...
Voldoen aan 0, 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7 en 8. (In menselijke termen die van DJ Sid Wilson, drummer Joey Jordison, bassist Paul Gray, percussionist Chris Fehn, gitarist James Root, sampler Craig Jones, percussionist Shawn Crahan, gitarist Mick Thomson en zanger Corey Taylor, respectievelijk.) Elk is uitgerust met niet alleen een beangstigend visuele persona en nummer toewijzing, maar een talent op zijn bijzondere instrument die botst aan formulier en combineert de negen-headed Verlosser/sloper van moderne zware muziek genaamd Slipknot. Nu, met de tools en talenten (niet te vermelden complex-nog-infectiously-pakkende nummers) dat deze band houdt in zijn greep, de wereld heeft geen andere keuze: Slipknot is aangekomen, en u moet nu bepalen hoe om te gaan met het.
Gevormd tijdens de tweede helft van 1995, ging de band door nodig line-up veranderingen om te komen tot wat ze nu beschrijven als "een familie-eenheid." Alle inheemse Iowans, hun locale nogal bescheiden, un-happening gaf de leden overvloed van ruimte en tijd te perfectioneren hun ongewone op heaviosity nemen. De band opgenomen en het uitgebracht debuut Mate verspreid. Feed. Doden. Herhaal deze stappen. In 1996, en de bal is niet gestopt sinds rollen. Aantrekken van de aandacht van een aantal labels, Slipknot eindelijk onder contract bij Roadrunner door bekende producent Ross Robinson''s ik ben RECORDS Impressum in 1997 en Indigo Ranch Studios in L.A. met Robinson opgegeven naar record Slipknot. Van de pummelling Sic en de meedogenloos bludgeon van Surfacing op de sublieme melodieën binnen wachten en bloeden en de hypnotiserende ritmische drive van protheses, komt van Slipknot uitgebreid scala aan invloeden naadloos verpakt in een 13-lied liefde/haat brief naar de buitenwereld. Het touring die zal volgen is beloofd te worden "in tegenstelling tot iets anders dat daar gaande. Zien is geloven." Aldus Shawn Crahan. En het is een bruto understatement van wat eigenlijk blijkt wanneer het komt allemaal samen op het podium.
Totdat u het geluid dat ze maken hoort, lijkt met negen leden in de band belachelijk. Shawn beweert het kon niet een andere manier werken: "We hebben een uitstekende trainingschema voor de afgelopen drie jaar gehandhaafd. Ieders op tijd, iedereen is er altijd, en we altijd de praktijk als een eenheid. Onze muziek is zo afhankelijk van elkaar dat als een man, zelfs de DJ, verdwenen is, het gewoon niet onze nummers zonder hem zijn. Zonder een persoon is iets echt, echt missen. Iedereen heeft om aanwezig te zijn. Zelfs de kleinste dingen die maken de nummers magische."
Net zo opvallend visueel zoals ze muzikaal zijn, benadrukt Slipknot dat de visuals doen geen voorrang op de muziek. "We nooit zetten de shit we dragen om te proberen en krijgen mensen in ons," zegt Joey Jordison. "We deden het omdat, na wordt gedegradeerd voortdurend om te proberen te spelen muziek of verrichten iets in Des Moines, kwam het enkel als alsof we een anonieme entiteit. Niemand gaf geen fuck, gaf niemand, dus we waren nooit over onze namen of onze gezichten; We zijn enkel over muziek. Dus we net zet het op en het begon gettin '' mensen, en het net begonnen om te zetten in dit grote ding. De muziek van de meest belangrijke, hoewel. De overall en maskers gebeurd, en om wat voor reden die het werkte, dus we moesten soort blijven mee. We kreeg vast mee."
Nu dat ze met het opgescheept, voelen zij nauwelijks als zichzelf zonder het. Shawn is van mening dat ".. .de maskers zijn uitbreidingen van onze persoonlijkheden. Everybody''s got soort een getweaked, demente manier over zichzelf, en we net de maskers na verloop van tijd veranderen. Het voelt echt, echt goed toen wij onze maskers voor een uur dragen, en dan daarna wij het opstijgen, en het eerste wat we doen is gaan, ''God, wat een opluchting!'', maar we altijd lijken te brengen ''em terug op na een show en lopen rond de plaats. " En de visuele presentatie zal veranderen na verloop van tijd, net als de muziek zal zeker. "Ik denk dat dingen zullen altijd worden gewijzigd met Slipknot. Iedereen ouder groeit elk jaar, en met dat u veranderen, en dat is somethin'' Slipknot gaat altijd doen. "
Zoals voor het aantal toewijzingen zij op hun mouwen coverall dragen, zijn ze lucky numbers, belangrijke en vitaal belang aan elk lid. Bij het kiezen van hen, "iedereen viel in een nummer," zegt Shawn. "Er was niet één persoon in de band ruzie over een nummer. Het was echt raar."
Dankzij een flinke Ross Robinson productie baan op Slipknot, Slipknot van visie, deel i, is met succes gerealiseerd. Shawn voelt dat Robinson zo zeer was gemotiveerd om te werken aan de record als de band waren om met hem te werken. "We zijn een zeer, zeer agressieve band, en zeer zelden doen we ontmoet mensen die in het rijk van onze agressiviteit wanneer we als een eenheid spelen, en Ross nam ons in de kamer opnemen en was gooien stoten bij ons. Hij was in. Ross kreeg elke dag en ging en uitgewerkt, zodat hij in vorm worden kon te doen ons album."
Toen label reps en Robinson zichzelf Des Moines (werkgebied) Slipknot controleren op hun best, bleven de leden met weinig te maken voor after-show entertainment, dan gaat u naar lokale stripclubs. Na hosting beoordelingen na gast, waren de band volledig uitgebrand. Nu, wil niemand in Slipknot ooit stap binnen een stripclub opnieuw (het is Des Moines toonaangevende vorm van entertainment, overigens). Shawn grunts in walging: "Fuck de strip bars. Fuck nemen van om het even wie te strippen gewrichten. We got shit te doen."
De "shit" is verpakt in een mooi klein pakket genaamd Slipknot. Het is de disharmonische geluid van het midden van nergens, een terrein waar Slipknot jester en koning is...
Dankzij CornLord voor het indienen van de biografie.
NB: Alle teksten zijn eigendom en auteursrecht van hun eigenaars. Alle teksten zorgden voor educatieve doeleinden.
